Marksist Tutum tüm yazılar

Faşist rejimin toplumsal muhalefeti ezerek sindirme girişimlerine her geçen gün yeni bir halka ekleniyor. Yapılacağı söylenen seçimlerin yasal takvimi yaklaştıkça pervasızlığın dozu da artıyor. Faşist yol temizliği programı el yükselterek uygulanıyor. Geçtiğimiz günlerde İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanına verilen hapis ve siyaset yasağı cezası da, bunu takip eden “terör” soruşturması da, HDP’nin kapatılma davasının hızlandırılması da, tutuklu HDP milletvekili Semra Güzel’in milletvekilliğinin “Meclis oturumlarına devamsızlık”tan düşürülmesi de, dozu giderek arttırılan saldırı dalgasının parçalarıdır.

Faşizme karşı mücadelenin sandığa indirgenmemesi, genel olarak sandığa bel bağlanmaması açısından kitle eylemleri ve seferberliğinin önemi tartışmasızdır. Burjuva muhalefet bu konuda hayli ikircikli, hayli tereddütlüdür. HDP’nin dışlanması ve Kürt meselesinde ses çıkarılmaması özellikle sorunlu noktalardır. Ve bu tutum rejimin elini güçlendirmektedir. İmamoğlu kararının rejim karşısında yarattığı öfke ve tepki havasının sürdürülmesi, dahası buna güçlü bir emekçi karakter verilmesi şarttır. Daha önce dediğimiz gibi, “Faşizmin şirretliği karşısında «sabredelim geçer» demek en hafif deyimle aymazlıktır. Emekçi kitlelerin öfkesinin ve tepkisinin faşizme karşı mücadele doğrultusunda büyütülmesi bu rejimin defedilmesinin en güvenceli yoludur.”

Pedro Castillo “zengin bir ülkede yoksul insan olmamalı” sloganıyla emekçilerin gönlünü kazanarak iktidara gelmişti. Evet, böylesine zengin bir dünyada Peru’da da, Türkiye’de de, dünyanın başka yerinde de tek bir yoksul insan kalmamalı. İşte bunun için sadece Peru’ya değil tüm dünyaya kapitalizmi ortadan kaldıracak bir DEVRİM GEREK!

Tahir Elçi, insan hakları savunuculuğunda ısrarı, barıştan ve halkların kardeşliğinden yana duruşu ve Kürt halkının mücadelesinin sembol isimlerinden birisi oluşu nedeniyle burjuva devlet tarafından öteden beri hedef gösteriliyordu. Türkiye’nin geçtiği çok kritik bir dönemeçte katledildi. Üzerinden geçen 7 yıla rağmen bu cinayet aydınlatılmadı, sayısız benzerine şahit olduğumuz şekilde dava süreci bir esrar perdesinin arkasına itildi. Dahası Türkiye bugün yeniden kritik bir dönemeçte.

Sıkışan baskıcı rejimlerin iç ve dış savaşı körükleyerek bekanın yolunu burada aramalarının çok sayıda tarihsel örneği mevcuttur, fakat tarih bu planların hiçbirinin onları kurtaramadığını da göstermektedir! Ordu Irak ve Suriye’den derhal çıkmalı, dışarıda ve içeride askeri operasyonlara son verilmelidir!

Böylesi bir karanlık dönemde emekçilerin her türlü kirli tertip ve saldırıya karşı uyanık kılınması, ama aynı zamanda mücadele ruhunun da beslenmesi yakıcı önem taşımaktadır. Unutulmamalıdır ki, rejimin baskıları karşısında sinmek şimdiki durumu bile aratacak ve yıllar sürebilecek bir karanlık dönemin başlaması anlamına gelebilecektir. Faşizmin şirretliği karşısında «sabredelim geçer» demek en hafif deyimle aymazlıktır.

Baskının, zulmün zorbalığın olduğu yerde buna karşı bir direnç gelişmemesi, zorbalık büyüdükçe bu direncin de büyümemesi düşünülemez. Üstelik bugün başta yoksulluk olmak üzere derinleşen ve yaygınlaşan toplumsal sorunlar, toplumu esir alan boğucu atmosfer, gençler ve emekçi kadınlar başta olmak üzere toplumu saran değişim arzusu rejimin işini fena halde zorlaştırmaktadır. Bu gerçeği akılda tutarak işçi sınıfının saflarında dayanışmayı güçlendirmek, yalanlara, baskılara, zorbalığa, kısacası faşist rejime karşı birlik ve mücadeleyi yükseltmek büyük önem taşıyor.

Ailelerin açıklamaları ve çeşitli meslek kuruluşlarının yaptığı incelemeler, Amasra'daki maden faciasında her şeyin göz göre göre geldiğini bir kez daha gösteriyor. Teknolojinin bunca ilerlediği, üretimin yapıldığı ortama ilişkin her türlü verinin anlık olarak toplanıp izlenebildiği bir çağda başka türlüsü de olamazdı zaten.

Amasra’da, üstelik de devlete ait bir maden ocağında yaşanan bu katliamın da, diğerlerinin de kaderle, fıtratla hiçbir ilgisinin olmadığını, bunların alenen cinayet olduğunu gayet iyi biliyoruz. Bu cinayetlerin failleri, gerekli önlemleri almayan, gerekli denetimleri yapmayan ve “fıtrat” diyerek sorumluluklarını gizlemeye çalışanlardır!

Katliamın 7. yılında 9 Ekim günü İstanbul, Ankara, İzmir, Maraş, Denizli’de katliamda hayatını kaybedenler için mezarları başlarında anmalar yapıldı. Bu anmalarda konuşan sendika, siyasi parti il ve ilçe yöneticileri, barış karanfillerinin yoldaşları, yitirdiklerimizi, onlarla anılarını, onların mücadelelerini, inandıkları yolda kararlılıkla yürüdüklerini anlattılar.

Faşist rejimin krizinin derinleştiği, ekonomik yıkıma ve ağır siyasi baskılara maruz kalan emekçi kitlelerin öfke ve tepkisinde sıçramalı bir artışın yaşandığı, “Millet İttifakı” adı altında toplanan burjuva muhalefet kesimininse parlamenter sisteme odaklı bir restorasyon hedefinin ötesine geçmediği son bir yıldır, sosyalist hareket ve Kürt hareketi içinde de bir üçüncü ittifak arayışı giderek olgunlaşmıştı. Emek ve Özgürlük İttifakı bu arayışın emek cephesindeki en demokratik bileşimi olarak ortaya çıktı, geniş bir kesim tarafından desteklenerek 25 Ağustosta ilan edildi ve daha önce duyurulduğu üzere 24 Eylülde deklarasyon metni açıklandı.

Faşist rejim herkese korku salıp gözdağı vermeye çalışırken aynı zamanda toplumu “yaşam tarzı” ve din temelinde kutuplaştırmaya devam etmek istiyor. Bu açıdan özellikle dinci bakış açısıyla yapılan dayatmalar karşısında dik bir duruş sergileyen kadınlar ve LGBTİ+’lar da sistematik biçimde hedef tahtasına konuyor, konu sürekli diri tutulup köpürtülmeye çalışılıyor.

Nazi ordusunun Polonya’ya girerek İkinci Dünya Savaşını başlattığı 1 Eylül 1939 tarihine atfen, bir daha böylesi kanlı savaşların yaşanmaması adına, SSCB’nin girişimiyle (ve Varşova Paktına üye diğer ülkelerin de kabulüyle) ilan edilmişti 1 Eylül Dünya Barış Günü. 1970’lerin ortalarından itibaren Türkiye’de de sosyalist hareketin öncülüğünde bu gün yaygın bir şekilde kutlanmaya başlanmıştı.

Ankara’nın çeşitli semtlerinde bulunan dört cemevi ve Alevi kurumu Muharrem orucunun ilk günü olan 30 Temmuzda saldırıya uğradı. Şah-ı Merdan Cemevi, Tuzluçayır Demokratik Alevi Dernekleri Ana Fatma Cemevi, Türkmen Alevi Bektaşi Vakfı ve Gökçebel Köy Derneğinin hedef alındığı bu faşist saldırı, başta Ankara olmak üzere pek çok kentte düzenlenen ortak basın açıklamalarıyla lanetlendi.

20 Temmuzda, Zaho’daki turizm beldesi Perex köyüne gelenlerin top atışına tutulması sonucunda 3’ü çocuk 9 Iraklı hayatını kaybetti, onlarcası yaralandı. Saldırının yapıldığı yer, değişik bölgelerden gelen çok sayıda insanın bulunduğu bir gezi ve piknik alanıydı; ölenlerin tamamıysa güney bölgelerinden gelen Iraklı Araplardı. Yıllardır izlenen savaş politikalarının yol açtığı bu vahim olay ciddi tepkilerle karşılandı.

6 Temmuzda Konya Şehir Hastanesinde çalışan Kardiyoloji Uzmanı Dr. Ekrem Karakaya bir hasta yakını tarafından öldürüldü. Doktor Karakaya’yı katleden kişi daha sonra intihar etti. Aynı gün iş arkadaşlarının katledilmesi üzerine Konya Şehir Hastanesindeki sağlık çalışanları iş bıraktı. Sağlıkta şiddetin körüklenmesine yol açan politikalara ve rejimin söylemlerine, sağlık emekçilerinin korunmamasına tepki gösterildi.

Faşist rejimin toplum üzerine bindirdiği yük her geçen gün daha da tahammül edilmez hale geliyor. Doktor ve avukat cinayetleri nedeniyle birçok kentte yaşanan protestolar ve öğrencilerin mezuniyet törenlerindeki protestolar bu durumun son örneklerini oluşturuyor. Konya gibi rejimin görece güçlü bir tabana sahip olduğu bir yerde, Erdoğan’ın “beni temsil ediyor” dediği Valinin ve ardından cenazede Sağlık Bakanı Koca’nın sağlık çalışanları tarafından alenen yuhalanıp protesto edilmesi anlamlıdır.

Irkçı katliamların, okullara yönelik silahlı saldırıların arkasının kesilmediği ABD’de 24 Mayısta yine bir katliam yapıldı ve bu katliamda 19’u çocuk, 21 kişi can verdi. ABD’nin Texas eyaletindeki Uvalde kentinde bir ilkokula gerçekleştirilen saldırıda katledilen çocuklar 7 ilâ 10 yaş arasındaydı.

Faşizmin şirretliği karşısında “sabredelim geçer” demek en hafif deyimle aymazlıktır. Emekçi kitlelerin öfkesinin ve tepkisinin faşizme karşı mücadele doğrultusunda büyütülmesi bu rejimin defedilmesinin en güvenceli yoludur.

İşçi sınıfının 301 evladının katledilmesinin üzerinden sekiz yıl geçti. 13 Mayıs 2014’te Soma’da Eynez kömür madenindeki yüzlerce işçiyi kavuran yangın, adaletin zerresinin kalmadığı bu düzen yüzünden sönmüyor. 301 canın geri gelmesi mümkün olmasa da bu katliamın sorumlularının hesap vererek cezalarını çekmeleri madenci ailelerinin ve işçi sınıfımızın yüreğini bir parça soğutabilirdi.