Marksist Tutum tüm yazılar

Türkiye’de şiddetlenen faşist, anti-demokratik uygulamalara, savaş politikalarına ve tek tip din dayatmasına karşı bir araya gelen Alevi kurumları, 10 Aralıkta İstanbul Kadıköy’de ortak miting gerçekleştirdi. Alevi Bektaşi Federasyonu, Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu, Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı, Demokratik Alevi Dernekleri, Alevi Kültür Dernekleri, Anadolu Alevi Canlar Federasyonu ve Pir Sultan Abdal Kültür Derneğinin çağrısıyla yapılan mitinge, sendikalar ve sosyalist örgütler de destek verdi. “Laik Eğitim, İnsanca Yaşam, Demokratik Türkiye” talebiyle bir araya gelen Aleviler, “Devletin Alevisi Olmayacağız!” sloganını haykırdı.

Faşizmin hedefinde sadece TTB değil bir bütün olarak toplumsal muhalefet vardır. Muhalefeti zorla, zorbalıkla bastırmaya çalışan rejim, bu doğrultudaki adımlarını aynı zamanda bir gözdağı ve yıldırma operasyonu olarak da kullanmaktadır. Her ne kadar muhalefetin sesini toptan kesmeyi başaramasa da, onu zayıflatıp büyük oranda etkisiz hale getirdiğini görmekte ve buradan güç almaktadır.

Anayasa Mahkemesinin kararına itiraz ederek Can Atalay’ın serbest bırakılmasını engelleyen Yargıtay kararının mürekkebi kurumadan, Hrant Dink cinayetinin tetikçisi Ogün Samast tahliye edildi. Faşist rejim, hak ve özgürlükler mücadelesi yürütenleri suçsuz yere zindanlarda tutarken; faşist katilleri, mafya liderlerini “iyi hal” indirimini gerekçe göstererek salıveriyor.

Rejimin özde faşist olup görüntüde parlamenter kisveyi taşıma gayretinin doğurduğu garabet hallerden birisiyle karşı karşıyayız bir kez daha. Bu garabet rejimde zaman zaman mızrak çuvala sığmadığı için bu durumlar ortaya çıkıyor. Örneğin bu hadisede Yargıtay dairesinin yaptığı açıklama, mahkeme kararından ziyade bir partinin siyasi bildirisini andırmaktadır. Rejimin hukukçu kılığındaki kapıkulları işbölümünde tuttukları yeri unutup siyasi bir bildiri yazmaya koyulmuşlardır.

İsrail’in Hamas’ın roketli saldırılarının ardından Gazze’yi bombardımana tutup binlerce Filistinliyi katletmesi ve saldırılarını şiddetlendirerek devam ettirmesi pek çok ülkede yüz binlerin katıldığı eylemlerle protesto ediliyor. İsrail’e arka çıkan hükümetlerin yasak kararlarına rağmen, 21 Ekimde Londra’da savaşın durması ve Filistin halkına yardım elinin uzatılması talebiyle örgütlenen mitinge 300 bin kişi katıldı.

İçinde bulunduğumuz emperyalist savaş konjonktürü, Filistin halkının ve Ortadoğu’nun işçi-emekçi sınıflarının kaderini her zamankinden daha fazla birbirine bağlamıştır. Bu, bölge emekçilerinin kapitalizme karşı ortak bir mücadele yürütmelerini zorunlu kılmaktadır. Filistin halkının yanı sıra İsrailli işçi-emekçiler de bu mücadeleye katılmaksızın yol alınması mümkün değildir. Her iki halkın ve tüm bölge halklarının en büyük özlemlerinden barış ve özgürlük ancak böylesi bir mücadeleyle mümkün olabilir.

10 Ekim katliamı ve öncesindeki Suruç katliamı, 7 Haziran 2015 seçimlerinde büyük bir hezimet yaşayan ve tek başına hükümet kuramayan AKP’nin, bir hükümet darbesiyle seçimleri hiçe sayıp yeni bir seçim dayatmasına başvurduğu süreçte yaşanmıştı. Bu süreçte asıl hedef barış ve demokrasi güçleriydi. Zira Haziran seçimlerinde HDP’nin yüzde 13 oy alarak 80 milletvekili çıkarması ve böylece Meclisteki üçüncü büyük parti olması AKP’nin bütün hesaplarını bozmuştu. İşte tam o günlerde önce 20 Temmuz Suruç katliamı gerçekleştirildi, ardından da 10 Ekim katliamı geldi.

Rejimin faşist tabiatını döne döne kitlelere açıklamayan bir muhalefet şaibeli olmaktan kurtulamaz. Onlara bel bağlayanların sonu her zaman hüsran olmuştur ve olacaktır. Faşist rejime karşı mücadelede emekçiler için tek çıkış yolu bağımsız sınıf çıkarları temelinde örgütlenmek, sınıf örgütlerinde birleşmek ve mücadeleye atılmaktır. Bu iktidarın katkılarıyla alabildiğine yıkıcı hale gelen krizin faturasını ödemekten kurtulmanın da, tüm siyasi tutsakların özgürlüğe kavuşmasının da, demokrasi ve özgürlüklerin tesis edilmesinin de, savaş politikalarına son verilmesinin de tek yolu buradan geçmektedir!

Üzerinden geçen on yıllara rağmen 12 Eylül 1980 askeri faşist darbesinin işçi hareketinde ve sosyalist harekette yarattığı tahribatın izleri hâlâ silinmedi. Türkiye işçi sınıfı, örgütlerini dağıtıp parçalayan, nice canlarını içinden çekip alan, darağaçlarında sallandıran, işkencelerde katleden, sakat bırakan faşist bir diktatörlük döneminin hesabını soramadan bugünlere geldi. Bunca yıl içerisinde 12 Eylül rejimi yavaş yavaş hafızalardan da silinmeye başladı. Toplumun çoğunluğu artık 12 Eylül’ü ve yarattığı travmayı doğrudan yaşamamış insanlardan oluşuyor. Bu durum bu topraklarda zaten yeterince güçlü olmayan demokratik kültürün ve anti-faşist duyarlılığın gelişiminin önünde de bir engel teşkil ederek, günümüzdeki sivil faşist rejimin işini kolaylaştırıyor.

Katliamın zeminini hazırlayanlar, göz göre göre gelen katliamı engellemeyenler, katliam perdesini aralamak isteyenlere baskılarla, yasaklarla, gizlilik kararlarıyla engel olanlar bugün de mücadele bayrağını taşıyanlara, inatla hesap soranlara saldırarak Suruç katliamının esas faillerinin kim olduğunu gösteriyor. Suruç katliamının ve diğer katliamların hesabını sormanın, yeni katliamların yaşanmasına izin vermemenin yolu örgütlü mücadeleyi büyütmekten geçiyor.

Alevi toplumu ve kurumları, siyasi partiler, demokratik kitle örgütleri ve sosyalist çevreler, Sivas’ta katledilenleri anmak ve katliamı lanetlemek amacıyla bu yıl da birçok kentte basın açıklamaları, toplantılar ve yürüyüşler düzenlediler. Bunların en büyüğü, katliamın gerçekleştiği Sivas’ta yapıldı. Çeşitli kentlerden Sivas’a gelen binlerce insan, bugün sözümona Bilim ve Kültür Merkezi haline getirilen Madımak Oteline doğru kitlesel bir yürüyüş gerçekleştirdi. Madımak Otelinin önüne, katledilen canların anısına karanfiller bırakılarak saygı duruşunda bulunuldu, semah dönüldü. Sivas katliamının devlete bağlı kontra güçler tarafından organize ve icra edildiği elbette sınıf devrimcileri açısından bilinen bir gerçektir. Ancak katliamı yapanlar meseleyi bir laik-anti laik çatışması kisvesinin altına sokmaya uğraşarak gerçekleri gizlemeye çalışmışlardır. Oysa burjuva devlet Çorum’da, Maraş’ta ne amaçladıysa ve bu konudaki rolü neyse, Sivas katliamındaki amaç ve rolü de aynıdır. Burjuvaziden bu katliamların hesabını ancak devrimci işçi sınıfı sorabilir. İşçi sınıfının devrimci mücadelesini yükseltmek için safları sıklaştıralım.

Komünist düşmanlığı, Kürt düşmanlığı, göçmen düşmanlığı, LGBT düşmanlığı, kadın düşmanlığı, ateist düşmanlığı… Rejim “cambaza bak” oyunuyla emekçileri paralize etme ve birbirine düşürme politikasını kesintisiz sürdürüyor. Ancak bu yolla iktidarını koruyabileceğini, işçileri, emekçileri gerçek sorunlarından uzaklaştırabileceğini biliyor ve oyununu ustalıkla oynuyor. Bu oyunu bozacak tek şey, toplumsal muhalefetin bütünlüklü, tutarlı bir demokrasi mücadelesi vermesidir. Fakat burjuva muhalefetin korkaklığı, sinikliği, güdük demokratlığı, kimi kesimlerinin ise düpedüz gericiliği ve anti-demokratikliği bunun önünde temel engeli teşkil etmektedir.

Ortadoğu ve Türkiye halklarının, savaş politikalarından hiçbir çıkarı olamayacağını belirten ve Rojava’ya yönelik saldırılara son verilmesi çağrısında bulunan pek çok parti ve kurum bir açıklama yayınladı. Çağrıda, Rojava başta olmak üzere tüm Ortadoğu coğrafyasında silah, savaş, operasyon ve ölüm politikalarını değil, barış, kardeşlik, müzakere ve demokratik yaşamı inşa edecek politikaların hayata geçirilmesi için tüm kamuoyu duyarlılığa davet edildi. Marksist Tutum olarak bizim de destek verdiğimiz bu açıklamayı imzacı kurumlarla birlikte yayınlıyoruz.

Emperyalist savaşa karşı sınıf temelli, enternasyonalist bir girişimi yeniden başlatma hedefiyle 11 Haziranda İtalya’da bir toplantı gerçekleştirildi. Çeşitli komünist yapılardan, SI-Cobas gibi mücadeleci sendikalardan, göçmen örgütlerinden, ırkçılığa karşı kolektiflerden vb. gelen 300’e yakın temsilcinin katıldığı toplantıya Japonya’dan Doro Çiba ve Güney Afrika’dan Genel Sanayi İşçileri Sendikasının da aralarında olduğu çeşitli sendikalardan da dayanışma mesajları gönderildi. İşçi sınıfına her alanda yıkım getiren kapitalizme ve emperyalist savaşa karşı mücadeleyi enternasyonalist temellerde örgütlemenin yakıcı önemini ve aciliyetini her daim vurgulayan ve bu doğrultuda çalışan Marksist Tutum da, sınıf kardeşlerimize ve kavga yoldaşlarımıza bir dayanışma ve destek mesajı gönderdi.

Egemenlerin kendi çıkarları uğruna çıkardıkları savaşlar, kapitalizmin yarattığı iklim krizi, işsizlik, açlık gibi nedenlerle milyonlarca insan en tehlikeli göç yollarına düşmek zorunda kalıyor. Bu yollarda her yıl binlerce insan hayatını kaybediyor. Bu yıl mülteci ölümleri geçen yılın aynı dönemine göre üçte bir oranında artarken sadece Akdeniz’de 1000’den fazla insan hayatını kaybetti. Son katliam bu sayıyı daha da yükseltti. Mültecileri bu duruma mahkûm eden egemenler, bu yetmezmiş gibi, milliyetçilikle zehirledikleri emekçileri de göçmen düşmanı haline getiriyorlar.

Can Atalay’ın derhal serbest bırakılmasını talep etmek üzere, TİP 6 Haziran günü akşam saatlerinde, 36 ilde ve 85 noktada sokağa çıkarak basın açıklamaları gerçekleştirdi. Basın açıklamalarında, yapılan hukuksuzluk teşhir edilerek, “Can Çıkacak Halkını Savunacak” ve “Zindanlar Yıkılsın Tutsaklara Özgürlük” sloganları atıldı. Bu vesileyle bir kez daha vurguluyoruz: Başta Can Atalay olmak üzere, gerek bu süreçte gerekse de öncesinde tutuklanan tüm diğer devrimci-demokrat, sosyalist ve Kürt siyasetçiler derhal serbest bırakılmalıdır! Bu rejime karşı yükseltilen mücadelenin en acil unsurlarından biri de budur.

Önümüzde çelişkilerin alabildiğine şiddetleneceği bir dönem uzanıyor. Rejimin kendi yarattığı çok boyutlu yıkımın altından nasıl kalkacağı belli değildir. Fakat işçi sınıfının devrimci politik örgütlülüğü güçlenmedikçe, buradan kendiliğinden işçi sınıfı lehine bir çözümün çıkmayacağı da açıktır. Her halükârda işçi sınıfını ve emekçileri çok daha ağır bir yıkım dönemi beklemektedir. Rejimin her türlü muhalefete tahammülsüzlüğü zaten ortadadır. Sıkıştığı noktada saldırıları arttıracağı açıktır.

Japonya’nın Hiroşima kentinde 19-21 Mayıs tarihleri arasında toplanan G7 zirvesi sona erdi. Günler öncesinden emekçilerin protestolarıyla karşılanan zirve, Japonya başbakanı Kişida’nın karşıladığı liderlerin Hiroşima Barış Parkı ve atom bombası müzesini ziyaretleriyle başladı. Dünyada atom bombasını pratikte kullanan tek ülke olan ve bunu “İkinci Dünya Savaşını bitiren adım” olarak savunmaktan halen vazgeçmeyen ABD’nin lideri Biden, yanına nükleer silahlara sahip olma ayrıcalığını yaşayan diğer emperyalist güçlerin liderlerini de alarak şov yaptı.