Marksist Tutum tüm yazılar

İnsan insan olduğundan / Acıkan karnı doymalıdır / Boş laflarla karın doymaz / Yiyecek ekmek olmalıdırMarş sol'ki üç / Marş sol'ki üç / Arkadaş yerini bil / İşçinin sınıf cephesine gir / Çünkü sen de bir işçisin.İnsan insan olduğundan / Ezmekten ezilmekten nefret eder / Ne altında köle ister / Ne üstünde efendiye boyun eğerMarş sol'ki üç / Marş sol'ki üç / Arkadaş yerini bil / İşçinin sınıf cephesine gir / Çünkü sen de bir işçisinİşçi işçi olduğundan / Başkası onu kurtaramaz

Oy dere Kızıldere / Böyle akışın nere / Bizde hal mı bıraktın / Sana can vere vere / Dere bizim deremiz / Suyu alın terimiz / Söyle nedendir dere / Vurulur geçlerimiz / Dere böyle durulmaz / Gence kurşun vurulmaz / Sanma zalim olandan / Birgün hesap sorulmaz.

Haydi unutmayalım / Nereden biz gücü alırız / Hem açken hem de tokken / Haydi unutmayalım / Bu dayanışmayıİşçileri tüm dünyanın / Bir amaçta birleşsin / Dünyadaki nimetleri / Hep beraber paylaşsınHaydi unutmayalım / Nereden biz gücü alırız / Hem açken hem de tokken / Haydi unutmayalım / Bu dayanışmayıZenci, beyaz, sarı, esmer / Birleşen özgür olur / Kendileri konuşsalar / Halklar hemen dost olurHaydi unutmayalım / Nereden biz gücü alırız

Türkiye işçi sınıfına selam, / Selam yaratana / Tohumların tohumuna, / serpilip gelişene selam! / Bütün yemişler dallarınızdadır! / Beklenen günler, güzel günler ellerinizdedir, / Haklı günler, büyük günler, / Gündüzlerinde sömürülmeyen, / gecelerinde aç yatılmayan

Uyan artık uykudan uyan / Uyan esirler dünyası / Zulme karşı hıncımız volkan / Bu ölüm-dirim kavgası / Yıkalım bu köhne düzeni / Biz başka alem isteriz / Bizi hiçe sayanlar bilsin / Bundan sonra herşey biziz. / Bu kavga en sonuncu kavgamızdır artık / Enternasyonal'le kurtulur insanlık

Günlerin bugün getirdiği baskı zulüm ve kandır / Ancak bu böyle gitmez sömürü devam etmez / Yepyeni bir hayat gelir bizde ve her yerde / 1 Mayıs 1 Mayıs işçinin emekçinin bayramı / Devrimin şanlı yolunda ilerleyen halkların bayramı / Yepyeni bir güneş doğar dağların doruklarından / Mutlu bir hayat filizlenir kavganın ufuklarından / Yurdumun mutlu günleri mutlak gelen gündedir / 1 Mayıs 1 Mayıs işçinin emekçinin bayramı / Devrimin şanlı yolunda ilerleyen halkların bayramı / Vermeyin insana izin kanması ve susması için / Hakkını alması için kitleyi bilinçlendirin / Bizlerin ellerindedir gelen ışıklı günler1 Mayıs 1 Mayıs işçinin emekçinin bayramı / Devrimin şanlı yolunda ilerleyen halkların bayramı / Ulusların gürleyen sesi yeri göğü sarsıyor / Halkların nasırlı yumruğu balyoz gibi patlıyor / Devrimin şanlı dalgası dünyamızı kaplıyor / Gün gelir gün gelir zorbalar kalmaz gider / Devrimin şanlı yolunda kül gibi savrulur gider.

Fransa’da günlerdir süren isyan dalgası çağımızın patlayıcı karakterini çarpıcı biçimde ortaya koyuyor. Türkiye’nin kapağı Avrupa’ya atınca dünya dertlerinden kurtulacağını sanan her kim varsa Fransa’ya iyi baksın. O “uygar”, o “demokratik” Fransa’da kapitalizmin çirkin dişleri nasıl da sırıtıyor. O refah görüntüsünün altındaki sefalet, o demokrasi görüntüsünün altındaki polis devleti tüm çirkinliğiyle açığa çıkmış durumda. Paris sokaklarında eli silahlı polisler, gözaltına alınan 1500’den fazla kişi, sıkıyönetim ve sokağa çıkma yasağı…

Hükümetin emeklilik yaşını 58’den 60’a çıkaracağını açıklamasının ardından Belçika’da işçiler eyleme geçtiler. İlk olarak 7 Ekimde 24 saatlik genel greve çıkıldı, fakat hükümet işçilerin taleplerine kulak asmadı. Belçika’da 12 yıllık uzun bir aranın ardından ilk kez gerçekleşen bu genel grevden sonra sendikalar 28 Ekimde tekrar greve çıkacaklarını açıkladılar. 28 Ekimdeki greve otomotiv, metal, inşaat, toplu taşımacılık, gıda, telekomünikasyon, bankacılık, enerji, kimya ve basın gibi sektörler ile sağlık, eğitim, posta ve diğer kamu sektörü çalışanları da katıldı ve hizmetler geniş ölçüde durdu.

İşçi sınıfı hareketi içinde gerçek anlamda enternasyonalist bir çizginin yerleştirilmesi hedefiyle yayın hayatına başlayan aylık Marksist Tutum dergisini devrimci duygularla selamlıyoruz. Aşağıda derginin içinde yer alan yazıların başlıklarını ve Çıkarken adlı yazıyı yayınlıyor ve burada belirtilen doğrultunun başarıya ulaşmasını diliyoruz: “Marksist Tutum gökten zembille inmiyor, uzun ve zorlu bir yoldan gelerek işçi sınıfı hareketi içinde gerçek anlamda Marksist bir damar açma çabasının ilerletmeyi hedefliyor. Marksist Tutum’un, özellikle kendisini milliyetçilikten ve reformizmden arındırmayı başarmış, geçmişin derslerini hazmetmiş yeni bir Marksist işçi ve gençlik kuşağının şahsında muhatabını bulacağına varlığımızın tüm gücüyle inanıyoruz.”

Çeşitli temizlik, kozmetik ve gıda ürünleri üreten, yaklaşık 30 ülkeye ihracat yapan, Procter Gamble, Migros, Diasa, BİM, Carrefour, İsmar gibi marketlere fason mal üreten Tibet şirketler Grubu, 4 Nisanda 38 işçiyi sendikalı oldukları için işten attı. Patronun yasal bahanesi ise “bölüm kapatma”ydı.

Burjuva iktidar bloku içindeki kapışmada gelenekçi-statükocu güçler mevzilerini toplumda yaratılan milliyetçilik dalgası üzerine inşa etmiş bulunuyorlar. Emekçi yığınların örgütsüz ve dağınık olduğu bu konjonktürde milliyetçiliğe oynayan yalnızca statükocu burjuva güçler değildir. Solun önemli bir kesimi de “vatanseverlik”, “yurtseverlik” gibi başlıklar altında sağa, milliyetçi çizgiye savrulmuş bulunuyor. Gericiliğin başını kaldırdığı ve daha da kaldıracağı önümüzdeki dönem dikkate alınırsa enternasyonalist mevzileri daha bir sağlamlaştırmak gerekecek.

Tüm dünyada olduğu gibi Fransa’da da kapitalistler kârlarını arttırmak için işçi sınıfına saldırıyorlar. Burjuva hükümetler bir yandan çalışma saatlerini uzatmak, emeklilik yaşı ve primlerini arttırmak isterken, diğer yandan kamu hizmetleri her alanda kısılmaya ve özelleştirilmeye çalışılıyor. Fransa’da sağcı Raffarin hükümeti uzun süredir 35 saatlik iş haftasını uzatmak, işçi atmayı kolaylaştıran yeni esnek çalışma yasalarını geçirmek, posta ve demiryolu ulaşımı gibi kamu hizmetlerini özelleştirmek istiyor.

İşçilerin yüzyılı aşkın bir mücadele sürecinde elde ettiği kazanımlarına gözünü diken patronlar sınıfı, 80’li yılların başından itibaren yürüttüğü neo-liberal politikalarla işçi sınıfının haklarına karşı başlattığı taarruzu kesintiye uğratmadan sürdürüyor ve sınıfın kazanımlarını bir bir gasp ediyor. Emeklilik ve sağlık sigortası gibi sosyal güvencelerin tahrip edilmesi, eğitim ve sağlık hizmetlerinin paralı hale getirilmesi, çalışma koşullarına ilişkin sınıfın mücadeleyle kazandığı hakların ortadan kaldırılması, çalışma sürelerinin uzatılması ve patronların lehine esnekleştirilmesi bu saldırının yol açtığı sonuçların en başında geliyor.

Uyanık olmayı gerektiren bir diğer nokta da, sendika bürokrasisi ve reformist çevrelerden yayılan pis milliyetçi kokudur. Bayrak provokasyonuyla estirilen milliyetçi rüzgâra kâh ortak olan kâh onun karşısında eğilen bu kesimlerin, bir yandan da AB karşıtlığı kisvesiyle mitinge milliyetçi bir renk vermeye kalkışmaları olasıdır. Özellikle Kürt halkına karşı bir nefret kampanyası başlatılmışken ve burjuvazinin statükocu güçlerinin terkisine “yurtseverlik” bayrağıyla binmeyi marifet addeden çevrelerin boy göstereceği açıkken, ezen ulus şovenizmine kararlı biçimde karşı çıkma zorunluluğu özel bir aciliyet kazanmıştır.

Aylardır yürütmekte oldukları zorlu ve uzun sendikalaşma mücadelesini başarıyla sonuçlandırarak Teksif Bakırköy Şubesinde örgütlenen Serna/Seral çalışanı tekstil işçileri 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Gününü kutladılar. 20 Martta Kadıköy’de gerçekleştirilen kapalı salon etkiliğine çeşitli sektörlerden 700 işçi aileleriyle birlikte katıldılar.

Özellikle genç okurlarımızın, 1917 devriminin kahramanlarından biri olan eşsiz Bolşevik örgütçü Sverdlov’u tanımaları için, Lenin’in onun ölümü üzerine yaptığı konuşmanın ve Troçki’nin onun altıncı ölüm yıl dönümü nedeniyle kaleme aldığı bir yazının yararlı olacağını düşünüyoruz.

Hükümetin militan sendikal faaliyetleri yasaklamaya ve geçici sözleşmelerle işçi alımını kolaylaştırmaya dönük iş yasalarını meclisten geçirme çabaları karşısında, Güney Kore işçi sınıfı 26 Kasımda 6 saatlik genel greve gitti. İşçilerinin genel greve katılması nedeniyle Kia ve Hyundai gibi büyük otomobil fabrikaları 26 Kasımda kapandı.

Kuşkusuz öğrenci gençlik sınıfsal bir yekparelik oluşturmuyor. Kapitalizmin dört bir koldan yürüttüğü saldırılardan egemen sınıfın, burjuvazinin çocukları değil işçi sınıfının çocukları etkileniyor. Tuzu kuru sınıfların çocukları paralı üniversitelerde, en son olanaklardan sınırsızca yararlanarak eğitim görürken ve okul biter bitmez işleri onları hazır beklerken, işçi sınıfının çocuklarını hiç de parlak bir kader beklemiyor. Onların liselerde okumaları için bile ailelerinin belli bir gelir düzeyinde olmaları gerekiyor. Milyonlarca çocuk, salt bu nedenle ilköğretimi bitirir bitirmez kapitalizmin çarkları içinde dönmeye başlıyor. Aldıkları kötü eğitime rağmen, bin bir fedakârlıkla (dershane parası, kitap ve kırtasiye giderleri, yol parası, yemek parası) üniversiteyi kazananları da, okulu bitirmeyi başardıklarında bekleyen şey, yıllar süren bir işsizlik ya da mesleğiyle hiç ilgisi olmayan, düşük ücretli ve kötü koşullu işler. Onlar üniversiteye girmeden de, üniversitede okurken de, bitirdiklerinde de aynı sınıfa mensup gençler: onlar işçi çocukları ve geleceğin işçileri. Burjuvazi herkes sınıfını bilsin, boş sınıf atlama hayalleri kurmasın istiyor. Biz de bunu istiyoruz. Herkes sınıfını bilsin. Ama yetmez, herkes safını da seçsin.

Güney Afrika’da ülke tarihinin en büyük grevlerinden biri gerçekleşti. Tüm ülkede 800 bin kamu görevlisi hükümetin ücret teklifini protesto etmek için 16 Eylülde iş bıraktı ve sokaklara çıktı. 1999’da yapılan son büyük grevde 400 bin kamu çalışanı greve gitmişti. Aralarında öğretmenlerin, sağlık çalışanlarının, polislerin ve gardiyanların da bulunduğu 1 milyondan fazla çalışanı temsil eden sekiz kamu çalışanları sendikası ilk defa birlikte hareket ettiler.

Dünya işçi sınıfı yaşadığımız topraklarla karşılaştırıldığında epey yoğun birkaç ayı daha geride bıraktı. Sermayenin uluslararası planda işçi sınıfına ve onun örgütlülüklerine olan saldırılarının devam ettiği bir konumda, işçi sınıfı da boş durmadı. Uzunca bir dönemdir kaynamakta olan Latin Amerika'nın yanı sıra sorunsuz denilen Avrupa ülkeleri ve kapitalizmin iğrenç yüzünün en acımasızca hissedildiği Asya ve Afrika ülkeleri işçi sınıfı da militanlığı ve mücadele azmiyle dünyayı değiştirebilecek yegâne güç olduğunu bir kez daha gösterdi.