Filiz Uğur tüm yazılar

İnsanlık kapitalizmin sebep olduğu çok yönlü krizlerle sarılmış durumda. Emperyalist savaş, ekonomik kriz, ekolojik kriz, su krizi, gıda krizi… Bu düzende raflar ve tezgâhlar çeşit çeşit gıda ürünleriyle doluyken ve tonlarca gıda çöpe atılırken, milyonlarca insan açlık çekiyor, çocuklar beslenme yetersizliğine bağlı hastalıklardan ölüyor.

Çocuklar gecenin köründe sıcak yataklarından çıkıp çalışmak zorunda kalıyorsa, bunun karşılığında karınları bile doğru düzgün doymuyor, iyi beslenemiyorlarsa yaşanası bir dünyadan söz edemeyiz. Oyun oynayamadığı, okula gidemediği için dertlenen, mis kokulu çiçeklerden nefret eden çocuklar varsa bu düzen yıkılmalıdır! Tüm insanlık için bolluk ve bereket üreteceğimiz, çocukların doyasıya mutluluk içinde yaşayabileceği bir dünyayı kurmak işçi sınıfının mücadelesiyle mümkün olacak. Görevimiz, hayalini kurduğumuz güzel yarınlar için mücadeleyi bugünden örmek, halka halka ileriye taşımaktır.

Kapitalist üretim biçimi su kaynaklarını böylesine talan ederken, evlerde yaşanan su kesintileri ve su tasarrufu yapma telkinleri sorunun çözümü yolunda hiçbir anlam ifade etmiyor. Bunlar ancak felâketin sonuçlarının işçi ve emekçilerin sırtına yıkılması olarak değerlendirilebilir. Örneğin güncel bir örnek olarak barajları boşalan Bursa’da evlere günde 12 saat su verilmezken, ambalajlı su üretim tesisleri üretime devam ediyor. Tekstil, otomotiv, gıda vb. işkollarında iş durmuyor, patronların kârına mâni olunmuyor. Her gün ülkenin her bir karışı sermayenin azgınca saldırılarıyla karşılaşıyor, siyasi iktidar bu saldırıların önünü açıyor, destek veriyor. “Karşımızda işçiye, emekliye, kadına, gence, toprağa, ağaca, yeşile, maviye düşman bir iktidar var. Bu iktidar sermaye sınıfıyla elbirliği yaparak yaşam alanlarımıza, doğamıza, haklarımıza saldırıyor. İşçiler, emekçiler bu zorbalığa dur demedikçe, gözü dönmüşçesine gerçekleştirilen bu doğa talanı son bulmayacak.”

Kapitalizmin tarihsel sistem krizi koşullarında tüm dünyada baskıcı ve faşist eğilimler güç kazanıyor. Marksist Tutum’da yakın zamanda yayınlanan bir yazımızda işaret edildiği gibi uluslararası aşırı sağ yükseliyor. Faşist liderler göçmenlere, işçi sınıfı hareketine, kadınlara ve doğaya aynı söylem ve tutumla saldırıyorlar. Faşizm, emperyalist savaşa, baskılara, yoksulluğa ve ekonomik krizin ağır faturasına karşı meydanlara çıkan işçi ve emekçilere saldırıyor, geri adım attırmaya çalışıyor. “Geçmişte kaldı ve bir daha asla yaşanmaz” denen bir olgu olarak faşizm, bugün çeşitli örnekleriyle capcanlı bir biçimde karşımızda duruyor. Bu nedenle geçmişte kalan örnekleri hatırlamak ve ders çıkarmak da büyük önem arz ediyor.

İtalyan yazar Ignazio Silone, Fontamara romanıyla faşizmin “sıradan insanlar” için ne demek olduğunun ve olağanüstü koşulların insanlarda nasıl dönüşümleri tetiklediğinin gerçekçi bir portresini çizer. Mussolini İtalya’sında geçen bu roman Fontamara isimli küçük bir köyü ve köylülerin başından geçenleri anlatır. Güney İtalya’da, Abruz dağlarının eteklerinde bir köydür burası. Yazara ilham olan kendi doğup büyüdüğü Pescina köyüdür. Romanın önsözünde bu köyü şöyle anlatır yazar: “Ömrümün ilk yirmi senesini Fontamara’da geçirdim. Bunun hakkında da söylenecek fazla bir söz yok. Yirmi sene aynı gök, aynı toprak, aynı yemek, aynı sefalet... Atalardan dedelere, dedelerden babalara, babalardan çocuklara geçip gelen bir sefalet...” Fontamara’da yaşayan insanlar sıradan, basit, hatta cahil denebilecek insanlardır. Tüm zamanlarını geçimlerini sağlamak için çalışmakla geçirirler. Gerek köyün kente uzaklığı gerekse eğitimsizlik ve bilgisizlik yüzünden ülkede olup bitenlerin tümüyle dışında kalmıştır Fontamara.