Ayşe Çelik tüm yazılar

Egemenlerin kendi çıkarları uğruna yürüttükleri savaşları topluma onaylatabilmeleri gerekiyor. Bunun için toplum milliyetçi fikirlerle ve yabancı düşmanlığıyla besleniyor. Sonuç olarak halklar birbirlerine düşman hale getiriliyor. İçinden geçtiğimiz zamansa savaşın yarattığı yıkımı ve acıları daha yakıcı bir şekilde hissettiriyor bizlere. Yerle bir ediliyor Filistin. Binlerce insan çoluk çocuk, kadın, erkek, yaşlı demeden katlediliyor. Bugünse vatan haini ilan edilenler, Filistin halkının yanında olduklarını söyleyen ve kendi ülkelerinin başlattığı katliama dur diyen İsrailli barış yanlıları oldu. Onlar da Filistinli anaların acılarını duyurmaya çalışıyorlar. Çok tanıdık değil mi?

Kapitalist sömürü sisteminin doğrudan ürünü olan yoksulluk, görüldüğü gibi işçi sınıfının çocuklarını daha ana karnından başlayarak ciddi sorunlarla yüz yüze bırakıyor ve onların her açıdan eşitsiz bir şekilde dünyaya gelmelerine yol açıyor. Çocuğuna iyi bir eğitim, iyi bir gelecek sunmak için çalışıp didinen işçiler, sorunun asıl kaynağını ortadan kaldırmaya yönelmedikçe boşa çabalamış olacaklardır.

Pakistan. Yıl 1986. Dört yaşında kara gözlü küçücük bir çocuktu İkbal Masih. Nerden bilecekti kendisi gibi kara gözlülerin umudu olacağını. Pakistan’ın Lahor şehrinin Muridke köyünde yaşayan yoksul bir ailenin çocuğuydu. Babası terk etmişti aileyi. Annesi ise evlere temizliğe gidiyordu ve aldığı ücret hiçbir şeye yetmiyordu.

6 ve 9 Ağustos 1945’te ABD Japonya’ya iki atom bombası atarak Hiroşima ve ardından Nagazaki’yi yerle bir etti. O büyük felâketin hayatta kalan az sayıdaki tanıklarından 91 yaşındaki Terumi Tanaka “Hibakuşaların azalmasıyla felâketin unutulmasından korkuyoruz” diyordu. Eskiler, insanın bu unutma hali için “hafıza-i beşer nisyan ile malûldür” derler; yani “insan hafızasının kusuru, unutmasıdır”. Anlaşılan bu gibi büyük kıyımlar dahi unutulabiliyor.

Ömer, Alan (Aylan bebek), Ceylan. Iraklı, Suriyeli, Diyarbakırlı. Onlar bizim çocuklarımız. İster Latin Amerika’da olsun ister Afrika’da, ister Ortadoğu’da ya da Asya’da küresel düzeydeki bütün sorunların altında kapitalist kâr hırsı yatmaktadır. Emperyalist organizasyonlar savaşlarda çocukların durumunu ve benzeri meseleleri bütünselliğinden kopartıp sanki sadece gelişmemiş bölgelerde rastlanılabilecek sorunlar olarak gösteriyorlar.

İstanbul Boğazında bir gezinti yapalım. Boğazın muhteşem sularında ilerlerken yeşilin, mavinin neredeyse her tonuna rastlarsınız. O güzelim renkleriyle erguvan çiçekleri arasındaki ihtişamlı yalıların, konakların, sarayların ve koruların yanından ilerliyoruz. Bilenler bilir, bugün bu yapıların sahil yoluna bakan girişleri koca duvarlarla çevrilidir. Bugün çoğu insanın imrenerek baktığı bu konakların hangi maksatlarla yapıldığını ve kimlerin, niçin o nefis havayı soluduğunu biliyor muydunuz peki?

“Sokağın başındaki nöbetçi, tahliye memurlarını görünce elindeki çanı çalmaya başladı. Duyulan çan sesiyle birlikte kadınlar evlerinden dışarı çıkıp sokağı doldurdular. Kiminin elinde un, kiminin elindeyse bezelye dolu torbalar vardı. Ellerindeki torbaları tahliye memurlarının üzerine fırlatarak sokağa girmelerine engel oldular.” Bahsi geçen olaylar Birinci Dünya Savaşı yıllarında İskoçya’nın liman kenti Glasgow’un Govan bölgesinde geçiyordu.

Dünyanın birçok ülkesinde emekçi kitleler ekonomik krize, yoksulluğa ve baskıcı yönetimlere hayır demek için sokaklara çıkıyor. Fabrikalarda, okullarda, hastanelerde grevlerle, direnişlerle, dayatmalara, hak gasplarına, düşük ücretlere boyun eğmediklerini gösteriyorlar. İşçi hareketi tarihinde kadınların öne çıktığı pek çok grev ve direniş yaşandı. Bunlardan biri de Amerikalı kadınların 1970 Ağustosunda “Grev sıcakken ütü yapmayın!” sloganıyla gerçekleştirdikleri grevdi.